Adiskidetasuna

Dinamika: Adiskidetasunaren inguruan leloak asmatu!!!

   Asmatu leloak adiskidetasunari buruz (bideoan ikusitakoak erabili daitezke) eta pasiloeatik jarri.

DOMUND eguna

Igande honetan DOMUND eguna ospatuko da mundu osoan.

Baina zergatik igande honetan? 1926. urtean, Pio XI-k erabaki zuen urriko azkenaurreko igandea misioen aldeko igandea izendatzea. Festa hau mundu mailakoa da. Espainian DOMUND bezala ezagutzen da (DOmingo MUNDial).

Yo soy tú

Bideoa: Yo soy tú- Sarmad Corazonenado

ARDO-UPELA

Ipuina: ARDO-UPELA

    Egun batean festa handia antolatu zen herrian. Dena gertaera handirako prest zegoen. Herriko plazan upel handi bat egin zuten bertan ardoa sartzeko. Herriko guztiek botila bat ardo eramango zutela erabaki zuten. Upelera isuri ondoren, festarako ardo ugari izango zuten.

   Gaua iristear zegoen, eta Joanek, plazarantz abiatzeko ordua ere laster izango zela ohartuta, bere botila hartu zuen, etxeko upeleko ardoaz betetzeko. Baina, bat-batean, hara zer bururatu zitzaion: “Ni oso behartsua naiz, eta niretzat sakrifizio handia da etxean dagoen ardo gutxia eramatea. Zergatik eraman behar dut besteak bezala? Gauza bat egingo dut: urez beteko dut nire botila eta, plazara iristen naizenean, upelera isuriko. Denek ikusiko dute botila beterik eraman dudala, baina ez dut etxeko ardo-upela hustuko. Dena den, asko gara, eta nire ur gutxia besteen ardoarekin nahasiko da; hortaz, inor ez da konturatuko”.

   Hala egin zuen. Gaua iritsi zenean, auzoko guztien aurrean botila plazako upelean hustu zuen. Inork ez zuen ezer susmatu. Herriko guztiek egin zuten beren ekarpena plazako upel handia betetzeko.

   Festa, musika eta dantza hasi ziren. Eta ardoa ateratzeko ordua iritsi zenean…. huraxe ustekabea!!! Upelaren kanila ireki zuten eta… ur garbi-garbia atera zen. Nork pentsatuko zuen Joani bururatutakoa herriko beste guztiei ere bururatzea? Hala, herritar guztiak, lotsaz eta burumakur, etxera joan ziren. Festa bat-batean bukatu zen.

GOGOETARAKO galderak:

·         Galdetu diozu inoiz zure buruari gizakiak zer nahi duen eta zer bilatzen duen? 

·         Denok nahi dugu zoriontsu izan, eta uste dugu zoriontasuna gauza gehiago edukitzean, dibertsioan, arrakastan, ospean, erosotasunean,… aurkituko dugula. Zeintzuk dira zoriontasunera eramaten gaituzten bideak? Bide onetik zoazela uste duzu?

·         Adiskidetasuna inportentea da bide honetatik joateko? 

ADISKIDETASUNARI eskuak luzatu!!!

Gogoeta: ADISKIDETASUNARI eskuak luzatu!!!

   Egun on guztioi!!! Gaur gauza bat kontatu nahi dizuet… Imajina ezazue zuen klase osoa, neska-mutil guztiak ikasten, jolasten, kirola egiten... eta dena elkarrekin egiten duzuela. Eta gainera, pintura, errotuladore, bolaluma asko dituzue… denok dituzuen gauzekin ia ia denda bat egin genezake.

 Tira, orain pentsa dezala zuetariko bakoitzak bere lagunik onenarengan, ezer esan gabe.  Zer duzue nahiago arkatz bat edo bolaluma bat eduki ala zuen lagunarekin egon? Ziur nago denok nahi dugula lagunarekin egon edo hitz egin, ezta?

   Beraz, kontuan izan behar dugu daukagun onena ez dela bideojokoetako kontsola bat, baloi bat edo futbolean aritzeko zapatila-parea. Geu gara onena, gure burua… Eman diezaiegun gure denbora besteei, lagunei, gurasoei, irakasleei… ez baitago gauza hoberik.

Gogora ezazu: ESKUAK  LUZATU ADISKIDETASUNARI!

Dinamika: ESKUEN ZUHAITZA

   Ikasturte bakoitzaren hasieran bezala, gure leloa aurkezteko dinamika bat egitea proposatzen dizuegu. Eta oraingoan, pastoraltzako taldeak aukeratu dugu irudia denen artean osatzea izango da. horregatik gela bakoitzeko esku luze baten silueta emango zaizue pasilloan zuhaitzaren enbor moduan itsasteko.

    Gero ikasle bakoitzari esku baten silueta txikia emango diogu. Hauek moztu eta honen barruan idatzi beharko dute ikasturte honetan zehar zertan lagundu dezaketen. Txikienei adibide batzuk ematea komeni da lana errazteko asmoz.

   LH1 eta LH2n egin daitekeena da, enborraren barruan gelako konpromiso bat idatzi, eta eskuen barruan bakarrik ikasle bakoitzaren izena idatzi eta apaindu.

   Bukatzerakoan, eskuak “enborraren” inguruan itsatsiko ditugu pasiloetan zuhaitzak sortuz.

ISPILUAREN ISLADA

   Bazen behin oso aberatsa zen mutikoa. Etxe erraldoi batean bizi zen aberastasunez inguratua. Dendetan aurkitu daitezkeen jostailu guztiak zituen, baita igerileku handi bat eta futbol zelai bat ere. Hala ere askotan aspertzen zen, dagoeneko gauza pilo bat ezagutzen zituelako. Jada, bakarrik bitxikeriek pizten zuten bere arreta. Eta horietako bat ispilu miresgarri batekin gertatu zitzaion.

   Behin, ekialdeko herri urrun bateko azokan zebiltzala, urrezko markoa zuen ispilu handi bat ikusi zuen. Mutikoak bazekien berezia zela, baina ez zekien zergatik. Orduan bere gurasoei ispilua erostea eskatu zien, eta hauek nola ez, erosi zioten. Etxera bueltatu zirenean, mutikoak ispilua bere gelan kokatu zuen apaingarri gisa. Eta bertara begiratzen zuenean, bere isladarekin egiten zuen topo. Baina zerbait arraroa zegoen bertan; bere aurpegia triste ikusten zuen.

   Irudi hau batere gustatzen ez zitzaionez, txorakeriak egiten hasi zen eta bere irribarrea bortxatzen. Baina islada triste izaten jarraitu zuen. Txorakeriak egiteaz asperturik eta apur bat haserre, kalera irtetea erabaki zuen; jostailu berriren bat erostean, bere burua animatzeko asmoz.

   Kaletik zihoala haur txiki bat negarrez zotinka aurkitu zuen. Hau ikusita berarengana hurbildu zen zer gertatzen zitzaion galdetzeko. Txikitxoak bere gurasoak galduak zituela erantzun zion. Hau entzundakoan hunkiturik gelditu zen eta haurra lagundu zuen. Bere gurasoen bila joan ziren biak elkarrekin. Parke inguruan zebiltzala, goxoki batzuk erostea pentsatu zuen umea animatzeko. Eta egia esateko, funtzionatu zuen.

   Buelta batzuk eman eta gero, umearen familia aurkitu zuten; eta azkenean denak zoriontsu bukatu zuten. Gure mutila bakarrik geratu zenean, konturatu zen oso berandu zela eta jostailu denda itxita egongo zela, horregatik etxera itzultzea erabaki zuen. Eta harantz abiatu zen jostailu berririk gabe eta baita dirurik gabe, gozokietan gastatu baitzuen.

   Bere gelan sartzean zerbait berezia gertatu zen. Izkin batean baztertu zuen ispiluak distira berezi bat zuen. Orduan mutila gerturatu zen eta bere islada aldatu zela ohartu zen. Oraingoan irribarretsu agertzen zen eta honek logela guztia argitasunez betetzen zuen.

   Une horretan konturatu zen ispilu horrek bere jabea benetan zoriontsu egiten zuenak pizten zuela. Beraz, hainbeste urte eta gero konturatu zen benetan zoriontsu egiten ziona, besteak laguntzea zela.

   Beraz, egun horretatik aurrera egunero ohetik jaikitzean ispiluan begiratzen da, eta honek distira egiten ez badu, badaki zer egin behar duen….. bere inguruko norbaiti lagundu!

Gogoetarako galerak:

-          Ispilua zurea izango balitz, noiz egingo luke distira?

-          Zer da zuri benetan zoriontsu egiten zaituena?

-          Nola sentitzen zara besteak laguntzen dituzunean?

-          Zertan lagundu dezakezu inguruan dituzun pertsonak?